Kracht en pracht van het oosten

Post

Editie:

2017 Zomer

Wilt u reageren op een artikel in Naober? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@naober.nl onder de vermelding: Post. Een ‘gewone’ kaart of brief is evenzeer welkom: Naober, postbus 133, 7040 AC ’s-Heerenberg.
De redactie behoudt zich het recht voor post te bewerken of niet te plaatsen. De inhoud geeft de mening van de briefschrijvers (m/v) weer.




Post

Het artikel ‘Mam raakt kwijt’ in de vorige Naober heeft veel lezers en vooral lezeressen geraakt. Enige tientallen reageerden in de hoop kans te maken op een gratis exemplaar van het boek van Ria Tuenter. Opvallend was dat veel mensen het boek niet voor zichzelf, maar voor iemand anders vroegen. Voor een buurvrouw,
een schoonzus, een vriendin. Naoberschap volop dus.
We vroegen u in niet al te lange brieven uw ervaringen met dementie weer te geven. Een selectie waarmee we deze Post geheel vullen.



Mam raakt kwijt 1

Ik heb een oma gehad die rond haar 90ste echt dement is geworden. Maar sterk dat ze was! Ze pakte een dikke breipen en boog hem zo krom. Ook de kruis- en Mariabeelden kon ze niet met rust laten. Die vonden wij dan ook geregeld op bed. Opvallend was dat ze alles van vroeger wist. Waar ze gewoond had bijvoorbeeld. Ze kwam uit Diepenveen en kon daar van alles over vertellen. Ze wilde ook altijd weer naar huis lopen, maar van Wijthmen (bij Zwolle) naar Diepenveen (bij Deventer) is toch wel erg ver.

Toen ik 14 jaar was (ik ben nu 68) en van de huishoudschool in Raalte kwam, ben ik als dienstmeisje in betrekking gegaan op een boerderij. Daar hadden ze mij ook nodig, omdat de oma in huis erg dement was en steeds wegliep. Ze hadden zelf zeven jonge kinderen. Ik heb haar verzorgd en eten gegeven. De mensen waren erg blij met mijn hulp. Ze stonden ervan te kijken hoe goed dit ging. Ze waren mij zo dankbaar dat ik nog steeds contact heb met die familie.

W. G. B. Bauwer, Giethmen



Mam raakt kwijt 2

Als activiteitenbegeleider werk ik ook met poppen op de afdeling. Het zorgt voor gespreksstof en een fijn gevoel bij mijn cliënten. Sommigen lopen met het wandelwagentje met een pop erin over de gang, anderen zitten ermee op schoot en praten ertegen als tegen hun kind. Het geeft rust van binnen en dat is erg belangrijk in hun situatie.

Ans De Dreu



Mam raakt kwijt 3

Ook mijn moeder heeft de ziekte van Alzheimer gehad. In het begin kon ze nog veel verhullen en steunde ze op mijn vader. Toen hij plotseling overleed, ging het met moeder snel achteruit. Ze verhuisde naar een verzorgingshuis, maar na een poos kon ze daar niet meer blijven. Ze zou in een verpleeghuis geplaatst worden. Als dochter had ik daar veel moeite mee. Want toen, 15 jaar geleden, waren de slaapzalen meestal nog 4-persoons. Moeder is niet in het verpleeghuis gekomen, omdat ze als gevolg van een tragisch ongeval is overleden. Ze is in het verzorgingshuis van de trap gevallen. Heftig, maar misschien is haar veel bespaard gebleven. Wij gebruiken nog regelmatig moeders lijfspreuk: ’t Hef zo motten waen.

Ria de Roos-Lobeek, Winterswijk-Miste



Mam raakt kwijt 4

Toen uw blad bij mij in de bus viel, kwam ik net van mijn beste vriendin. Binnenkort krijgt haar moeder van een psycholoog te horen dat ze dement is. Ik weet helaas wat het inhoudt. Mijn moeder en schoonmoeder hebben beiden deze ziekte gehad. Genezing is niet mogelijk en voor kinderen is het knetterhard en moeilijk. Graag zou ik dit boekje aan mijn vriendin geven als handvat voor de toekomst en als troost, wanneer het moeilijk wordt. Hoe je het ook wendt of keert, alle betrokken kinderen maken hetzelfde rouwproces door. Dat is zo heftig dat lezen dat je emoties normaal zijn, goed kan helpen. Al was het maar om te voorkomen dat mijn vriendin – ze is reumapatiënte – veel te veel van zichzelf vergt. Daarom gun ik haar dit boekje. Een heel mooi initiatief.

Susanne Koopman, Dedemsvaart



Mam raakt kwijt 5

Ik ben 20 jaar en ik heb mijn opleiding tot verpleegkundige afgerond. Mijn passie en liefde liggen bij de psychiatrische kant van de ouderenzorg. De beleving en de liefdevolle, mens-erende en respectvolle omgang met mensen met Alzheimer/dementie raakt mij elke dag weer. Hoe mooi is het om door middel van dit boek ook de kant van de familie/mantelzorger te bekijken en niet alleen vanuit de zorgkant.

Wat een mooie actie! Zo zullen meer mensen de ziekte en het gevoel daarbij kunnen begrijpen en zal de wereld misschien beetje bij beetje dementievriendelijker worden.

Kyra Sibelt



Mam raakt kwijt 6

Ik zou dit boek graag willen lezen en doorgeven aan mijn vriendin Saskia. Zij en haar gezin c.q. familie maken sinds ongeveer een half jaar, een jaar dagelijks de veranderingen van haar moeder mee. Het is iedere keer opnieuw afscheid nemen van een deel van moeder. Zij verdiept zich in de ziekte en hoe ermee om te gaan. Hier heb ik enorm veel respect voor. Het is voor haar belangrijk om herkenning te lezen, van anderen te horen hoe zij het ervaren en hoe het een plek te geven. Wij wonen niet bij elkaar in de buurt, dus de arm om haar heen is ‘op afstand’. Ik hoop dat dit boek haar steun kan geven.

Nanda van Zanten, Utrecht



Mam raakt kwijt 7

Mijn moeder heeft twee jaar op Den Es in Varsseveld gezeten. Ze kon nog veel dingen zelf, maar haar geheugen liet haar in de steek. Ze was daar op haar plek. Muziek, zingen en dansen, het was alles voor haar. Een vrolijk persoon. Totdat ze ineens ziek werd: alvleesklierkanker met uitzaaiingen. Ze bleef sterk en zei telkens: “Het gaat goed. Geniet van het leven.” Maar wat ging er in haar om? Hoe heeft ze het ziek zijn ervaren? Met een maand hebben we deze mooie, vrolijke, lieve persoon verloren. Niet te bevatten. Het gemis is nog steeds groot.

Marijke



Mam raakt kwijt 8

Wat was je onrustig. Je schreeuwde de hele boel bij elkaar. Wisten we maar wat je had. Je kon het niet vertellen. Wat werd je goed verzorgd in ‘Den Es’. De verpleging wist er zich geen raad mee.

In 1998 werd mijn schoonvader opgenomen. Hij vroeg: “Is dit een ziekenhuis?” Hij voelde aan dat hij hier werd opgenomen. Alles was vreemd. Zeker in zijn hoofd.

Ik had er veel moeite mee. Dan maar weer een rondje met de rolstoel door Varsseveld. Dan was je rustig.

Na zijn overlijden was er rust. We zullen echter nooit weten waarom je zo onrustig was.

Annie en Theo Rutgers, Varsseveld



De volgende inzenders hebben een exemplaar van ‘Mam raakt kwijt’ gewonnen

Janni Poortman, Rijssen; Susanne Koopman, Dedemsvaart; W. G. B. Bauer, Giethmen; Annie Heuvink, Eerbeek; Ina Rolfers, Valthermond; J. B. M. Kiwitz, Doetinchem; Nanda van Zanten, Utrecht; P. C. Vosman-Ruumpol, Geesteren; M. Klein Goldewijk, Apeldoorn; Kyra Sibelt, Lemelerveld.

Plaats een reactie

Naober Nieuwsbrief

Ja, ik wil wekelijks Naobernieuws in mijn mailbox!