Kracht en pracht van het oosten

Gloepens Kort Verhaal

Bu’j ok actief met de penne? Schrief dan een Gloepens Kort Verhaal (maximaal 300 weurde) en stuur dat naor info@naober.nl.
He’j gin computer, laptop of tablet, stuur ’t dan naor Naober, GKV, Dorpsstraat 7, 7261AT Ruurlo. Wie bunt beniejd!


’t Volgende verhaal spölt zich af in de jaorn vieftig, too’w nog as kindere bi’j vader en moder thuus waarn. Wi’j zatten zoas altied an ’t ende van de meddag gezellig met z’n viern an taofel. Moder had ok now weer ezorgd veur een good gevulden dis: eerpels, heerlijke bietjes en een duftigen gehaktbal. Alles lek dan ok rustig zienen dagelijksen gang te gaon, maor dat verandern schielijk.

Totaal onverwacht heurn wi’j sirenes de straote inkommen. Too ’t lawaai in vliegenden vaart korterbi’j kwam, blek ’t te gaon um twee brandweerauto’s met zwaailech en sirenes. Onze andach veur de heerlijke maoltied was as bi’j toverslag verdwenen. Veurdat vader en moder good en wel deur hadden wat ’r gaonde was, hadden wi’j ons al van de stoel laoten zakken. Wi’j verdwenen as een strepe deur de achterdeure naor de kante van de straote. Hier was iets heel interessants te ziene, waorvan wi’j niks wollen missen. Wi’j häösten ons aover de stoepe in de richting waor de lechten en de sirenes hen gingen. Wi’j zaggen hoo de auto’s stopten an de rand van ’t darp, bi’j één van de eerste boerderi’jen. De vlammen slogen al uut ’t dak en wi’j zaggen de bewoners in en uut rennen met meubels, klere en zo meer. ‘t Was gewoon paniek. Wi’j blevven netjes op afstand staon kieken en waarn gruwelijk onder d’n indruk van zovölle narigheid. ’t Aantal toeschouwers greujden gestaag. De meesten met alle andach veur de brand, maor d’r waarn d’r ok dee ons zaggen staon, kort groetten en ’n vrendelijke glimlach op ’t gezichte kregen. Wi’j aanvaardden dee begroeting met kinderlijke bescheidenheid en leten ons neet afleiden van ’t vuur. De brand was gelukkig snel eblust en de schade bleef beperkt tut wat geblakerd spul en wat waterschade. Pas toen wi’j ons zo’n hörtjen later ummedraejden um gehoorzaam weer op huus an te gaon, kwammen wi’j d’r achter waorumme de mensen ons zo vrendelijk an-elachen hadden: wi’j stonden allebeide nog netjes met de SLABBETJES um den hals. Dus daorumme mossen ze lachen. Jao, ’t is maor hoo’j ’t bekiekt.

Wim Rutgers, Vraogender

Let op: Insturen kan tot maandag 25 augustus 00:00

Welke plaats wordt er bedoeld?


Naober Nieuwsbrief

Ja, ik wil wekelijks Naobernieuws in mijn mailbox!